محمد فرخ طلب

۱. الهی عاملنا بفضلک و لا تعاملنا بعدلک

۲. اگر شما فقط یک چکش دارید با چیزهای اطراف تان طوری برخورد کنید که انگار همه ی آن ها میخ هستند (ماسلو)

۳. بدان کوش تا زود دانا شوی/چو دانا شوی زود والا شوی/نه دانا تر آنکس که والاتر است/که والاتر آن کس که دانا تر است (بوشکور بلخی)

۴. در حال تحقیق برای انتخاب یک ساز مناسب هستم (تا حدود زیادی به آن نزدیک شده ام) که در این کار از وجود دوستا خوبی از جمله : آقای حسین کوپالی سود ها بردم

۵. مادر شدن یک امتحان سخت و شیرین است/دل واپسی هایم دوچندان شد خدا را شکر  نغمه مستشارنظامی

هر چند کمی دیر اما می پذیرد

یا علی بن موسی الرضا المرتضی

 بگذار تا روشن کنم فانوس ها را

پیدا کنم آغاز اقیانوس ها را

جایی برایم پیش خود بگذار و بردار

از دوش من سنگینی کابوس ها را

ای حضرت لبخند ها ای ماه هشتم

یک جور دل داری بده مایوس ها را

در انقلاب تو زمان از یاد برده

آوازه ی زیبائی طاووس ها را

گلدسته هایت مثل یک شاعر سرودند

همخوانی نقاره و ناقوس ها را

***

یک سایه تا پیش ات به دنبالم دویده

از من بگردان شر این جاسوس ها را

بگذار خواب آلودگی برخیزد از من

خالی کن از من عهد دقیانوس ها را

آبان ۱۳۸۷

رشت

جا مانده از او خاطره هایی ابری

                                      آرام تر از بغض هوایی ابری

                                                                  ما نحوه ی باریدن مان یکسان است

                                    هر

                                          روز

                                                در آغوش خدایی

                                         ابری

خدایا مرا در آغوش بگیر

                 پر از بوسه های مهربان

 که آسمان گر بگبرد

خدا چنان مرا در آغوش کشید که صدای خرد شدن استخوان هایم را شنیدم و حالا خوب خوبم سرحال و خوش ...

با سربازی تسویه کردم و کلاس های دانشگاه برقرار است ...

تقدیم به آن ها که کسی را منتظر هستند

و تقدیم به او که خواهد آمد

.

.

.

نگذار تو را پشت هم از غم بنویسم

یا این که تو را درهم و برهم بنویسم

از دست خودم ذله شدم کاش بیائی

در کوچه و بازارچه پرچم بنویسم

و

آن لحظه که او لب از لب اش وا می کرد

یک سفره برای من مهیا می کرد

مهمانی ما صرف خیالی خوش بود

یک لقمه نخورده سفره را تا می کرد

آغاز آبان ۱۳۸۷

رشت