محمد فرخ طلب

آه از آن زلف تو ، مرجع تقلید من !

گردن من تابع ِ ، سلسله احکام توست

مقصد آغاز ها ، مبدأ آغوش توست

چشم سیاحتگرم ، غرق در ابهام توست

شعله کشیدم ببین ، تاب مرا باد برد

دم نکشیده است دل ، پیر دلم خام توست

روز و شب از چشم تو ، مشق نوشتم ببین

روز و شبم در هم است ، روی لبم نام توست

خدایا مرا در آغوش بگیر

                            پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

تو خودت ماه ای و هر بار که کامل شده ای

از پس پرده به بیرون متمایل شده ای

ماه شب ها ئی و خورشید پس ابر ، ببخش

عمر من ! رنج فراوان متحمل شده ای

روز خواهد شد و خورشید رخ ات دیدنی است

بارها یک تنه حلال مسائل شده ای

تو نباشی همه جا کن فیکون خواهد شد

هستی و باعث آرامش ساحل شده ای

ای که از قند لب ات بر لب من می ریزی

راه شیرین شدن زهر هلاهل شده ای

چشم بر هم زدنی با تو صمیمی شده ام

آب و آیینه شدی ، روشنی دل شده ای

مثل یک صبح بهاری به تو دلگرم شدم

آه ، ممنون که به این پنجره مایل شده ای

23 تیر 1388 ، 21 رجب 1430 ، 4.19 بامداد

رشت

شعر رضوی

حدیث رضوی

درباره ی امام رضا علیه السلام

خدایا مرا در آغوش بگیر

                            پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

خود را به تو دادم که دلی رام بگیرم

کی می رسد آن روز که آرام بگیرم

آرامش عاشق به هیاهوی نبرد است

باید کمی از شور و شرت وام بگیرم

دلخواه من آن جاست که در اوج بلندی

سردار زمین خورده ی تو نام بگیرم

لبخند بزن چشم بچرخان که من آن گاه

از سفره ی تو پسته و بادام بگیرم

مبعوث شدم تا برسانم خبر از تو

بگذار که از لحن تو الهام بگیرم

ای کاش که در خواب بیایی به سراغم

شاید بشود از لب تو کام بگیرم

شعر رضوی

حدیث رضوی

درباره ی امام رضا علیه السلام

خدایا مرا در آغوش بگیر

                            پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

از این که مثل سنگ شوی اجتناب کن

قدری ببار ، کودک دل را مجاب کن

من بی خودم شبیه عصا قورت داده ها

تو شکل من نباش مرا تو خطاب کن

ای شهردار سینه ی من لطف تان زیاد

این برج های دور و برم را خراب کن

شاگرد سر به راه تو هر لحظه حاضر است

یک آن میان همهمه حاظر غیاب کن

سرتاسر سرای مرا ریسه بسته اند

یک شب بیا به خانه ی من ، فتح باب کن

گاهی که آسمان تو ابری است روی من

در کسوت اهالی باران حساب کن

محمد فرخ طلب

رشت

شعر رضوی

حدیث رضوی

درباره ی امام رضا علیه السلام

خدایا مرا در آغوش بگیر

                            پر از بوسه های مهربان

 کآسمان گر بگیرد

درود یر همه ی شما و سال 1388 را به شما شادباش می گویم . باشد که در این سال بهترین ها برای تان اتفاق بیفتد و برای تان سالی باشد پر از شهد و نوش و شادی و خوشی . دوست تان دارم.

راستی امروز روز میلاد من است

وقتی نقاب چهره ی خود را کنار زد

 خطی به روی گونه ی سرخ انار زد

من پلک می زدم بدوانم خیال را

او جای پا به جاده ی گرد و غبار زد

او قصه نیست ، مثل کسی نیست ، خنده کرد

یخ آب شد ، سپیده دمید و بهار زد

ای کاش لال می شدم و دم نمی زدم

افسوس قلب ساده ی من بی گدار زد

حال مرا دهان به دهان نقل کرد و بعد

چون باد رفت و یهم مرا انتظار زد

افتاد پلک شب ولی از او خبر نبود

آن دم که آفتاب دم از افتخار زد

یک شب دوباره با غم او رفت و باز هم

گنجشک توی سینه ی من بی قرار زد

محمد فرخ طلب

 رشت

خدایا مرا در آغوش بگیر

                          پر از بوسه های مهربان

                                                      که آسمان گر بگیرد

این روزها

محرم

غزه

من

دل

خدا گاهی با من شوخی اش می گیرد

                            آن قدر

                                         که می خواهم

                                                  سرش داد بزنم !!!!!

بفرمایید نذری امام حسین

خورشید گودال کربلا بپذیر

در کوچه ها بوی محرم آمده

زخمی اگر دارید مرهم آمده

هم شاد هم دلتنگ ، مهمانی عزیز

حج را به جا آورده نم نم آمده

یاران مولا با میان داری شمر

گویا هزاران ابن ملجم آمده

نزدیک دارد می شود ، این سینه را

آتش به جان افتاد اگر دم آمده

از چشم های کودکان این روزها

بر گونه ها از دیده شبنم آمده

ای ماه ای جا مانده مثل من ، بگو

پشت تو هم مانند من خم آمده ؟

ای ساحل آرام در آتش ببین

طوفان درون قلب زمزم آمده

تنها ترین تن ها و تنها خواهرت

بی مونس و همراه و همدم آمده

***

ای سینه زن ها سینه ها را پر کنید

عطر ِخوش ِ فرزند خاتم آمده

شربت میان سینه زن ها پخش شد

شرمنده ام نذری اگر کم آمده

۹ دی ماه ۱۳۸۷

رشت

خدایا مرا در آغوش بگیر

                   پر از بوسه های مهربان

                                          که آسمان گر بگیرد

بشنوید مرا :

جدی نگیر حرف مرا اتفاقی ام

با باد های سر به هوا هم اتاقی ام

هرگز برای ماندن نام ات به من نناز

عمری است درد می کشم از بی اجاقی ام !!

این شعله ها حقیقت تلخی است این که من

در زیر حرف های جنون خیز باقی ام

از خنده های تو یخ من آب می شود

بدجور با نگاه تو گرم تلاقی ام

خوش مزه ای و در دل من غنج می روی

من کوله بار تلخی و گنده دماقی ام

از پرت گفته های خودم پرت می شوم

جدی نگیر حرف مرا اتفاقی ام

توضیح : اصلا دوست دارم گنده دماقی را با قاف بنویسم . این را هم بگذارید به پای گنده دماقی ام!!!

۱. این عبارت بر لوح قبر کانت نوشته شده :

دو چیز دل آدمی را از حس اعجاب و خشوع ، فزاینده و نو به نو مالامال می سازد هر قدر که بیش تر و مدید تر در آن ها تامل کنیم :

آسمان پر ستاره در بیرون و قانون اخلاقی در درون.

۲.  در رشت به زیارت خواهر امام رضا علیه السلام و در آستانه به زیارت برادرشان آقا سید جلال الدین و در قم به زیارت خواهرشان حضرت معصومه سلام الله علیه نائل شدم . حالا در انتظار زیارت خودشان هستم .

۳. خوشحال می شوم دوستانی که به این وبلاگ سر می زنند در خبرنامه ای که در قسمت راست وبلاگ قرار دارد  عضو شوند تا به روز رسانی ها را از این راه به آگاهی شان برسانم . دیگر این که موجب سرور و خشنودی من است که در نظر سنجی قرارداده شده در پایین خبر نامه هم شرکت کنید .

۴. لطفا در نظر سنجی وبلاگ شرکت کنید.

۵. بی نهایت دوست تان دارم .

۱. الهی عاملنا بفضلک و لا تعاملنا بعدلک

۲. اگر شما فقط یک چکش دارید با چیزهای اطراف تان طوری برخورد کنید که انگار همه ی آن ها میخ هستند (ماسلو)

۳. بدان کوش تا زود دانا شوی/چو دانا شوی زود والا شوی/نه دانا تر آنکس که والاتر است/که والاتر آن کس که دانا تر است (بوشکور بلخی)

۴. در حال تحقیق برای انتخاب یک ساز مناسب هستم (تا حدود زیادی به آن نزدیک شده ام) که در این کار از وجود دوستا خوبی از جمله : آقای حسین کوپالی سود ها بردم

۵. مادر شدن یک امتحان سخت و شیرین است/دل واپسی هایم دوچندان شد خدا را شکر  نغمه مستشارنظامی

هر چند کمی دیر اما می پذیرد

یا علی بن موسی الرضا المرتضی

 بگذار تا روشن کنم فانوس ها را

پیدا کنم آغاز اقیانوس ها را

جایی برایم پیش خود بگذار و بردار

از دوش من سنگینی کابوس ها را

ای حضرت لبخند ها ای ماه هشتم

یک جور دل داری بده مایوس ها را

در انقلاب تو زمان از یاد برده

آوازه ی زیبائی طاووس ها را

گلدسته هایت مثل یک شاعر سرودند

همخوانی نقاره و ناقوس ها را

***

یک سایه تا پیش ات به دنبالم دویده

از من بگردان شر این جاسوس ها را

بگذار خواب آلودگی برخیزد از من

خالی کن از من عهد دقیانوس ها را

آبان ۱۳۸۷

رشت

در رشته ی محبوبم زبان و ادبیات فارسی پذیرفته شدم

اما نظام وظیفه به من معافیت تحصیلی نداد

به همین راحتی

این روزها زندگی ام با سرعتی فراوان در حال تغییر است

خدایا به دستانم توان بده

این رل بسیار سخت است

مطمئنم این قیامت را تو بر پا کرده ای

زورکی اسم مرا در پیش خود جا کرده ای

نه ! تو دریا نیستی من هم که ماهی نیستم

بی خودی آغوش خود را سوی من وا کرده ای

رد چرخ ات یادگاری مانده بر پیشانی ام

بس که تو این جاده را پایین و بالا کرده ای

پشت هم چک دادی اما بی محل تر از تو نیست

پای هر چیزی مرا یک عمر امضا کرده ای

ارتباط دست و دل چندان به سود ما نبود

سر شکستی و وبال گردن ما کرده ای

از همین حالا برایم مثل روزی روشن است

آن زمانی که مرا تنهای تنها کرده ای

من غروب کنندگان را دوست نمی دارم

به نام خداوند زیبا و سمیع

مجاز به انتخاب رشته شدم و حالا در انتظار اعلام نتایج

 و غزلی مهمان شما

آب نگذشته هنوز از سرمان !!

وقت باقی است خودت را برسان

لحظه ها چشم به راه اند ، کسی

روی ما ، در بگشاید ... زندان

چیزی از دور مرا می خواند

سوی یک عالم بی نام و نشان

آدم از راه به در خواهد شد

صحبت از تو که می اید به میان

هر که یک جور گرفتار تو است

مرد و زن خرد و کلان پیر و جوان

ما که بسیار شبیه ایم به هم

ما که از خویش نداریم نشان!!

من فقط تشنه ی یک ذره توام!!!

لب بجنبان کمی آواز بخوان

 شهریور ۱۳۸۷

رشت

حرفی بزن ستاره ی دنباله دار من

یک کم بپرس از من و از کار و بار من

نزدیک تر بیا بچش از دست پخت خود

با اشک ها یکی شده شام و نهار من

حرف از من و تو نیست که از ما فرا تر است

این نت نوشته های پر از زار زار من

از دور تر بگو و به من هدیه ای بده

دسپاچه می روند همه از کنار من

حتی اگر برای گذر لحظه ای بزن

یک سر به ایستگاه پر از انتظار من

خوابم گرفته این دم آخر بگو کسی

کاری نداشته باشد به کار من

حالا در گرگان از همیشه دلم بیش تر گرفته

نذر حضرت زهرا کرده ام قبولی در کنکور را

فراوان دعایم کنید

یا مولاتی یا فاطمة اغیثینی

التماس دعا

۲۰ تیرماه

گرگان

بعد از مدتی دستانم رها شدند و فرصت می کنم

آن ها را زیر سر بگذارم و با چشمان بسته به تو خیره شوم

کنکور هم برگزار شد . هرچند به دلیل حضور در سربازی در این ماه های آخر بسیار عقب ماندم اما خوشحالم که تمام تلاشم را صرف نمودم . حالا و همیشه توکل بر خدا و امیدوار به دعای خیرتان.

و به گرگان می روم تا دوران خدمت ام را در انتظار مرداد ماه (اعلام نتایج) سپری کنم .

تا آن روز ...

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

که آسمان گر بگیرد

چه قدر دیدنی تر از همه یی همه جا تا نگاه می کردم

چشم هایی به سمت و سوی تو بود آسمان را نگاه می کردم

آسمان رنگ چشم های تو بود ، آسمان و زمین میان خودش

پُر پچ پچ کنان و پشت سرت مثل خل ها نگاه می کردم

باد و باران مرا به خود لرزاند عطر موهات در فضا پیچید

در میان هوای طوفانیم به تو تنها نگاه می کردم

طاقتم طاق شد وضو و نماز  ... وقت برگشتن ام همه گفتند

چشم هایت چقدر شب شده بود!  سمت در را نگاه می کردی !!!

دی 1386

رشت

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام و میلاد با سعادت امام رضا علیه السلام را خدمت همه شما عزیزان تبریک عرض می کنم و

امیدوارم همیشه شاد و سلامت باشید . با یک غزل که در پست قبل از آن حرف زده بودم به روزم . امید

که مورد قبول واقع شود .

هم آفریده هستی و هم آفریده ای

از نور چشم خود به جهانم دمیده ای

ای گنج ناشناخته در پیش چشم ها

بر خود هنوز هیچ کسی را ندیده ای

در هر هزار سال یکی هم نبود و نیست

جایی،کسی،شبیه تو...حتی پدیده ای

منطق اصول و فلسفه هم کم میاورد

وقتی دلیل بودنشان را جویده ای

حسی غریب در تن من رقص می کند

از این قواره ای که برایم بریده ای

تا پای چشمه ساکت و آرام می بری

پی برده ام که نقشه ی خوبی کشیده ای

دارم قبول می کنم این را که سال هاست

قل نامه را نوشته و دل را خریده ای

1.  گلنار را از زبان سعید بیابانکی بخوانید

2. فراخوان ملی (اسناد نهضت جنگل)

۳. نقد اشعار سیامک بهرام پرور را در انجمن مجازی بخوانید

مدتی دوخته ام چشم به دیوار و به در

یک کمی حوصله کن دست خودم نیست پدر

شاید از چشم به در خیره بترسی اما

مطمئن باش که خوبم نرو از کوره به در

با خودم وارد جنگی شده ام رو در رو

تو چرا زندگی ات را پی این جنگ هدر؟

فاتحم فاتح میدان نبردی خونین

ولی از توپ و مسلسل به خدا نیست خبر ؟

من همان کودک چاقم که به روی زانوت

خواب می رفت به همراه تو ... از یاد نبر-

من همانم تو همانی و خیالت راحت

یک کمی حوصله کن دست خودش نیست پسر

کوچه ها را یک نفر هر روز جارو می زند

بگذار حرفی برای گفتن بماند

کاش کمی مهربان بودیم ...

تقدیم به تمامی دوستان و عزیزانی که عاشقانه دوست دارمشان

او در کنارت باشد اما دور باشی

بغضی گلوگیرت شود مجبور باشی

هی پشت هم لبخند اما توی سینه

یک پیرمرد لاغر و رنجور باشی

با هر کسی از هر دری هی حرف هی حرف

تنها میان عده ای ناجور باشی

دائم نگاهت را بدوزی زیر پایت

هر لحظه زیر ضربه ی ساطور باشی

حرفی بخواهد پر بگیرد بین لب هات

اما نگویی آتشی مغرور باشی

گاهی که دنیا با دلت ناسازگار است

باید بیندازی سرت را کور باشی

تیرماه ۱۳۸۶

رشت

کوچه ها را یک نفر هر روز جارو می زند

بگذار حرفی برای گفتن بماند ...

ضمن تسلیت ایام وفات بهترین زن هستی کسی که لطافت و مهربانی جزئی ازوست و این کمترین دلیل برای افتخار زن ...

آئینه بود حرف نزن این خیال نیست

مادر شدن برای پدر هم محال نیست

یک اتفاق سبز به ذهنت رجوع کن

این ماه عاشقی متعلق به سال نیست

حالا غروب وقت اذان چشم های خیس

اما پدر خدیجه ی کبری بلال نیست

مادر بیا برای خودت هم دعا بخوان

همسایه واجب است عزیزم مجال نیست!!!

از کوچه های خشک مدینه دلش پر است

حالا که حال و روز دلش رو روال نیست

انگار عمر آینه هجده بهار بود

دیگر نگاه آینه ما را حلال نیست

جلسه هم اندیشی شاعران رشت

مي تواني غصه ات را توي قلبم جا كني

وقت دل تنگي هوايت را به چشمم ها كني

مي تواني مثل ماهي توي فكرت ريز ريز

نقشه ي يك راه دورافتاده را احيا كني

مي تواني گل كني يكباره سارا گم شود!!

يا كه او را باز هم در جاي خود ابقا كني

مي تواني توي عصر ارتباط و داده ها

معني پيدايش يك دوست را معنا كني

مي تواني در خيابان ، توي مترو ، هر كجا

نقش دست اول ذهن مرا ايفا كني

آرزوها بر هوا در پشت هم صف بسته اند

مي شود فكري به حال اين هواپيما كني

وقت چنداني نمانده گوش هايم خسته شد!

كفش هايت جفت آمد ! مي تواني پا كني !!

رشت - فروردین ۸۶

تو از مظاهر آینده ای من از قجرم

نترس از این همه حرفی که هست پشت سرم ...

سوار اسبم و تنها تر از همیشه شدم

ببین ، پیاده نظامی نمانده دور و ورم

به دوش می کشم آوار جنگ های تو را

ولی نه این همه ، مردم ، کمک کمک ، کمرم !

و شاهزاده و اسبش درون کوچه ولو

بجنب سوژهِ یِ من ، تیتر داغ یک خبرم

نخواه مثل تو باشم بخندم از تَهِ دل

چه سود می بری از قاه قاه بی ثمرم

هوایِ بغض کسی توی کوچه می پیچد

تَ تق تَ تق ، در و (دَرُ ) وا کن ، هنوز پشت دَرَم!!

به شاهزاده و اسبش زمانه می خندد

که می روم کُت و شلوار و یک اُتُل بخرم!!!

اسفند ۱۳۸۵ - رشت

حال و هوایی که مدتی با من ...

پر از دردم نمی خندم بگو با دل چه باید کرد ؟

که من خشکم تو بارانی بگو با گل چه باید کرد ؟

خدا باید بداند من خودم را تن به تن کشتم

نمی دانم جوابش را که با قاتل چه باید کرد ؟

بگو امروز یا فردا ؟ کجا ؟ تا کی ؟ چرا دورم ؟

تو را دیدم اگر روزی که ناغافل ... چه باید کرد ؟

کمی امروز و فردا کن کمی نم نم بیا شاید

بفهمم سر نوشتم را که تا ساحل چه باید کرد ؟

و با دیوانه می خندی که این یک رسم معمولی است

بخوان این تکه را با من که با عاقل چه باید کرد ؟

ببین مقتول این قصه به من یک ریز می خندد

و من با دل گلاویزم که با قاتل چه باید کرد ؟

نگاه های تو یک سر گذشت طولانی است

مسیر رد شدن از لحظه های بحرانی است

سروده می شوی از عمق جان یک شاعر

که خشت خشت وجودش به فکر ویرانی است

هم او که دل خوشی اش رو به آسمان تو بود

علاج روز سیاهش ستاره درمانی است

زمین برای رسیدن به فصل رویش تو

تمام روز و شبش را درون حیرانی است

زبان زبانه کشید از زبانه های زمان

کشان کشان زبانم تمام ایمانی است

که از زبان تو در کام گیری از لب من

غزل تکانی مفهوم ناب عرفانی است

مرا ببخش ! درختی که پیش روی شماست

لباس رسمی او توی فصل عریانی است

نگارخانه ی چشمم پر از نگاره ی توست

نگاه های تو تنها کلید دربانی است !!!

****

زمین ستاره و دنیا ... بهشت مال شما!

تمام ثروت من یک عزیز گیلانی است

تمام وسعت شب هاش را شنا کردم

مسیرهای رسیدن همیشه طولانی است

رشت - آذر 85

بگو چگونه تو را می شود صدا بزنم ؟

و روی بال و پرم رنگی از حنا بزنم؟

گذشت فصل زمستان زغال قسمت من ... 

به قلب خسته و تارم نگو جلا بزنم !!

ببین تمام وجودم پر از بهانه ی توست

سری بیایم و یک سر به آن سرا بزنم

من از گذشته ی دوری دلم شکسته شده

که حرف های خودم را نشد به جا بزنم -

که تیره روز ِ لباسم برای هابیل است :

چگونه چشم به چشم کبوترا بزنم ؟

همیشه وسوسه همراه چشم های من است

چقدر ؟؟  ...  تا به کجاهاش دست و پا بزنم  ؟

قبول این که کلاغم ولی بدان آقا

پیاده آمده ام تا تو را صدا بزنم !!

رشت - آبان ۸۵

اين دل ،  به رنگ تيره و دل ، گير مي شود

وقتي كه چشم هاي شما تير مي شود

هر روز تيرها به هدف مي خورند و "تير"-

ماهي پر از گلوله هفتير مي شود

اين ماه رنگ و بوي قشنگي گرفته بود

اما زمانه باعث تغيير مي شود

پيچك شدي به دور درختي كه شاخه هات

بر روي پيكرش ، غل  و زنجير مي شود

انبوه زخم هاي جهان توي سينه اش

در گوشه هاي حنجره ، تحرير مي شود

اين جا كمي شرايط من اضطراري است

دارد مرور قصه نفس گير مي شود

يك بار عاشقانه به رويم نگاه كن

بيچاره دل براي تو در گير مي شود

با اين كه عشق مايه ي افكار آدم است

دائم بدون حوصله تفسير مي شود

يك روز پرحرارت و يك روز بي رمق

آدم از اين زمانه دلش سير مي شود

بايد از آسمان شما شعر تازه چيد

بعداً به وقت چشم شما دير مي شود

من ، در تمام زندگي ام خواب ديده ام

از من ، به پاسِ سابقه ، تقدير مي شود

يك روز خواهي آمد و آن روز ، عاقبت

اين خواب هاي ِ "صادقه" ، تعبير مي شود

یک خبر برای دوستان غزل سرا

سلام

در این دنیای بزرگ اون قدر اتفاق های مختلف می افته که آدم حیرون می مونه . از برخوردهای بد و نسنجیده دوستانی که انتظار نداری از نامهربونی هاشون از منفعت طلبی هاشون از برخوردهای دوگانه ی اون ها و حتی تلاش برای این که شرایطی رو فراهم کنن که به تو تهمت بزنند و خیلی چیزهای دیگه . دلم خیلی تنگه . نزدیک نیمه شعبان هم هستیم . غزلی هر چند کوچک و ناقابل تقدیم به آقای مهربونی ها ...

با اين كه بد ... ولي به شما فكر مي كنم

در ارتباط ِ روز جزا فكر مي كنم

من مطمئن شدم كه قبولم نمي كنيد

اما شما گلي ، به خطا فكر مي كنم ...

اما زمان ِ دور و درازي است اين دلم

بد جور توي سينه ... خدا فكر مي كنم –

آخر چه مي شود كه مرا باورم كند؟

من هم كمي به عشق و وفا فكر مي كنم!!!

از آسمان كه آيه ي نطهير نازل است

با قطره هاي توی هوا فكر مي كنم –

تكليف ايستگاه ِ ظهورش چه مي شود

من مي رسم به قافله يا فكر مي كنم؟...

از علم احتمال كه خيري نديده ام

دارم به عهد صبح دعا فكر مي كنم

روزي تو خواهي آمد و من مطمئن ... ولي

دارم به اين كه كي و كجا فكر مي كنم ... 

سـاكت نمـي شود دل مــان وقتـي صـدهــا دليــل ِ از تــو ســـرودن هست

پـر مي كشي پرنده شوي يك آن ، حس مي كني كــه روي پرت يك دست

بــا ايـن كــه پشت قـافيــه جـا مـانديـــم در ازدحــام ســرد غــزل خــوانـــي

ما دل خوش ايم با تو هر از گاهي يك لحظه مي شود به كسي دل بست!

وقتـي شتــاب فصــل رسيـــدن هـا ، افتـــاده در مسيــــــر  ِ ســراشيـبـــي

از دست ايـــن زمــانـه گـــريـزي نيـست ، بــايد به عمق دره ي غم پيوست

رنگيــــن كمـــان چشـم شما شايد ، از نـــور اشك همچــــو منـــي بـــاشد

رگ گريه هام و لحظه ي بعد از آن با بودنت چه شادي و ...من سر مست!

يــك ابـــــر تيـــره حس مـــرا فهميـــد دزديـــد طــــرح خـــوب تـــو را از مــن

سلام دوستان عزیز:

خب شروعی دوباره . اما نظرات شما عزیزان رو از دست دادم . اما باز هم منتظرم ...