تبليغاتX
محمد فرخ طلب

محمد فرخ طلب

صدای استخوان های من

 

جا مانده از او خاطره هایی ابری

                                      آرام تر از بغض هوایی ابری

                                                                  ما نحوه ی باریدن مان یکسان است

                                    هر

                                          روز

                                                در آغوش خدایی

                                         ابری

خدایا مرا در آغوش بگیر

                 پر از بوسه های مهربان

 که آسمان گر بگبرد

خدا چنان مرا در آغوش کشید که صدای خرد شدن استخوان هایم را شنیدم و حالا خوب خوبم سرحال و خوش ...

با سربازی تسویه کردم و کلاس های دانشگاه برقرار است ...

تقدیم به آن ها که کسی را منتظر هستند

و تقدیم به او که خواهد آمد

.

.

.

نگذار تو را پشت هم از غم بنویسم

یا این که تو را درهم و برهم بنویسم

از دست خودم ذله شدم کاش بیائی

در کوچه و بازارچه پرچم بنویسم

 

و

 

آن لحظه که او لب از لب اش وا می کرد

یک سفره برای من مهیا می کرد

مهمانی ما صرف خیالی خوش بود

یک لقمه نخورده سفره را تا می کرد

آغاز آبان ۱۳۸۷

رشت

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم آبان 1387ساعت 12:17  توسط محمد فرخ طلب  | 

نه به داره نه به باره اشک ما رو در میاره !!!

ü    حضرت محمد ، پیامبر خوبی ها (درود خدا بر او باد) : سخاوت درختی از درختان بهشت است که شاخه های آن در دنیا آویزان است . هر کس با سخاوت باشد ، خود را به شاخه ای از شاخه هایش آویزان کرده است و آن شاخه او را به بهشت می کشاند .

 

ü       این مطلب را در وبلاگ عالین نجاتی خواندم و  تحلیل جالبی است!!

استاد چونگ : تکامل هر یک از افراد بشر در چند مرحله بعمل می آید ولی مراحل عمومی که در همه موارد صادق است سه مورد است : نخست بیدار کردن احساسات لطیف و افکار بلند به وسیله اشعار و سرود های عالی ، زیرا این ها صورت های زیبا و دل ربای زندگی پاک و با صفا را نشان می دهند و می آموزند . دوم استوار ساختن این صورت ها به وسیله اعمال روزانه زندگی . سوم تکمیل این اعمال و اشکال به وسیله موسیقی ، زیرا این صنعت رو حانی احساسات و افکار و کردار آدمی را با هم دمساز می سازد. کنفوسیوس(از کتاب مکالمات)

 

ü      غزل

یک سو توئی و آن طرف میز دیدنی است

دستان بی اراده ی من نیز دیدنی است

 

دندان به گوشه های لبم آشنا شده

در بین ما احاطه ی پاییز دیدنی است

 

من لحظه لحظه پیش تو هستم تکان نخور

این فصل خوب و خاطره انگیز دیدنی است

 

هر چند سمت و سوی شما آفتابی است

این آسمان ساکت و سر ریز دیدنی است

 

حالا لباس دور تن ات حرف می زند

این مرد پشت صحنه گلاویز ، دیدنی است

 

***

تصویر باز کوچه ، قدم های ریز ریز

تأثیر من به هر کس وهر چیز دیدنی است

 

ü      سپید

 

بی واژه حرف می زنم

                             با تو

یک آن کافی است

                         رها شوم

در آغوش ات 

تصور کلمه لباس است

                         لباس در تن هر کس

                                     مثل این شعر که شاید

برایت گشاد باشد

 

             خوردنی های زیادی هست

                          مثل تو

    اما

           هر وقت میل می کنم

 تو را

                                                 عطسه ام می گیرد

در حرکتی و فقط کام می گیری

بخند

                    سرفه امانم را بریده

.

.

.

 راستی :

 

       از آغوش منظور خاصی ندارم!!

 

ü      رباعی

ای عشق ...

باید همه جا رو به تو تعظیم کنیم

دیدار تو را وارد تقویم کنیم

بالا تر از آنی که فقط مال کسی

                                                 بگذار تو را با همه تقسیم کنیم

ü      ترانه

نه به داره نه به باره

اشک ما رو در میاره

سر شب تا خود فردا

شُر شُر حادثه داره

هر کسی باشه همینه

آره این رسم زمینه

فاصله فکر عبوره

واسّادن عین غروره

***

رو به راهی گریه دارم

پر خنده زار و زارم

دل پری باشه برا من

ای بلا نسبت آهن !!

پا به پا شو جاده جوره

واسّادن عین غروره

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم بهمن 1386ساعت 4:41  توسط محمد فرخ طلب  | 

بايد به خودت فرصت كافي بدهي

بعد از گذشت یک ماه و اندی تصمیم گرفتم وبلاگم را به روز کنم . امیدوارم که موافق طبع شما باشد و به معنای واقعی به روز باشم . این روزها سرم با کتاب گرم است و مشغول درس خواندنم برای کنکور سال آینده . البته تا آذر ماه فرصت دارم که دفترچه ی سربازی ام را پست کنم و بعد از آن باید منتظر بمانم برای رفتن به آموزشی . البته که کار آسانی نیست با این شرایط درس خواندن . اما توکل بر خدا . دلم خیلی روشن است . بعد از فراز و نشیب هایی که در یک سال اخیر داشتم ، آن همه دل تنگی ها و درگیری ها حالا به آرامشی نسبی رسیده ام و باز هم شعر انیس بی همتای من مرا در آغوش کشید و در وسعت دستان پر مهرش به من انگیزه ای دوچندان بخشید ...

 

اگر شد به این لینک ها هم سری بزنید :

1. وبلاگ خط خطی ها (حاوی دست نوشته های من ) با مطلبی به روز شده .

2. وبلاگ کوچه ها را یک نفر هر روز جارو می زند با یک غزل که تقدیم شده به حضرت مهدی .

3. وبلاگ بگو چگونه تو را می شود صدا بزنم؟ با یک غزل به آسمان هشتم ملکوت .

۴. وبلاگ خانم شیوا فرازمند و یک نگرانی .

۵.کاری به کار عشق ندارم! تقدیم به روح مهربان قیصر امین پور

 

و اگر خدا بخواهد به زودی با غزلی جدید به روز خواهم کرد البته زمانی که از نظرات شما عزیزان و مهربانان استفاده ی کافی را بردم . و چند بیت از آن :

 

هم آفریده هستی و هم آفریده ای

از نور چشم خود به جهانم دمیده ای

 

ای گنج ناشناخته در پیش چشم ها

بر خود هنوز هیچ کسی را ندیده ای

 

در هر هزار سال یکی هم نبود و نیست

جایی ، کسی ، شبیه تو حتی پدیده ای

 

و بالاخره این پست را با سه رباعی تقدیم می کنم به شما که عاشقانه دوست دارمتان.

 

1

بايد به خودت فرصت كافي بدهي

 امكان كمي خيال بافي ، بدهي

هر وقت دچار شك و ترديد شدي

بايد به خودت وقت اضافي بدهي

 

2

سرما به تنم نشسته در تابستان

یک شهر حسود بین ما ، آهستان

تردید همیشه جزئی از آدم هاست

از روز ازل گرفته تا گورستان

 

3

تقدیم به حضرت دنیا

هر چیز که باب میل تو بود شدیم

در دایره ی تنگ تو محدود شدیم

در کلبه ی خود چقدر هیزم؟ دیدی؟

آخر همه در چشم خودت دود شدیم

 

 

چشم انتظار محبت تان هستم

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم آبان 1386ساعت 13:21  توسط محمد فرخ طلب  | 

شاهدان

 

هر آدمی تو دنیا دلش به چیزی خوشه و جونش به چیزی بند ...

ما هم اگه شعر نبود ...

 

در گوشه کنار  ِ این جهان بوی شماست

دریایی و پل های جهان روی شماست

 

من غرق شدم وقتِ عبور از دل تان

انگشت تمام شاهدان سوی شماست

 

رشت

تیرماه  ۱۳۸۵

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم تیر 1385ساعت 0:12  توسط محمد فرخ طلب  | 

یک فرصت کوتاه

سلام دوستان عزيز:

مدتي است كه به علت پروژه هاي پايان ترم كم تر فرصت مي كنم به دوستان سر بزنم يا برگردم!!!!!!

و مي دانم كه بعضي ها به خون ام تشنه اند در هر صورت اميدوارم كه عفو بفرمايند . چند وقتي است فكر مي كنم اگر به قول ديوژن (خدا دو گوش داده و يك زبان تا بيش تر بشنوي) بيش تر از اين بشنوم اخبار خبرهاي بدي مي دهد .

 

        

اما دو رباعي...

 

۱

در پيش شما دست و دلم مي لرز اند

با لطف شما عقل و جنون هم مرز اند

 

اقرار ببين امر خوشايندي نيست

چشمان شما به صد جهان مي ارز اند

 

۲

يك نامه ي نانوشته دارم بانو

تنديس طلا نوشته دارم بانو

 

ترديد نكن بخت تو از راه رسيد

از دست خدا نوشته دارم بانو

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم خرداد 1385ساعت 5:7  توسط محمد فرخ طلب  | 

قنات خشکیده

 

یک لحظه  مرا  از دل خود دور نکن

پابست شدم به عشق تان زور نکن

هر چند که یک قنات خشکیده شدم

چشمان  پر  از  آب  مرا کور نکن!!

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم خرداد 1385ساعت 11:9  توسط محمد فرخ طلب  |