محمد فرخ طلب

mfarrokhtalab — Mon, 19 Mar 2012 07:04:18 GMT

غزل

مرجع تقلید من !

بیشه ی چشمان من ، منتظر گام توست

پیش بیا شیر من ، اسب دلم رام توست

گاه به صحرا بزن ، یال بیفشان برقص

چشم تو جادوگر است ، ورد زبان نام توست

مقاله ادبی

جنگ قالب ها

بسیار روشن است که ستیزه جوئی در هیچ امری شایسته نیست و انسان را از اصل هر رویداد دور می سازد. متاسفانه امروزه می توان مصداق های فروانی از ستیزه جویی را در بخش های مختلف جامعه نام ببریم . چه در متن جامعه و روابط انسان ها و چه در امور فرهنگی ، اقتصادی ، سیاسی و هنری ..

اما آنچه مورد بحث ماست ، حوزه ی ادبیات وخاصه شعر فارسی است . آن ها که علاقه مند به شعر هستند ، کم و بیش و کسانی که شعر را به طور جدی دنبال می کند و دستی بر آتش شعر دارند به طور ویژه با این سوال رو به رو شده اند :

شعر کلاسیک یا شعر نو ؟!

رباعی

صدای استخوان های من

تقدیم به آن ها که کسی را منتظر هستند

و تقدیم به او که خواهد آمد

نگذار تو را پشت هم از غم بنویسم

یا این که تو را درهم و برهم بنویسم

سپید

بی بهانه دوست ات دارم

کمی تا قسمتی ابری ...

***

زیر سر ات شکوفه شکوفه

توی آستین ات بهار داری

ترانه

گوشه به گوشه

از تو به ما رسیده یه بغض بی اراده

پشت به پشت یلدا پشت سرت پیاده

گوشه به گوشه رفتی ، سایه به سایه بودیم

از تو نمیشه پنهون ، حرف و سخن زیاده

داستان کوتاه

بی نام !

تصور کن چیزی را توی ذهن ات مدام می گویی و قرار است کاری انجام بدهی . اما ناگهان می بینی زمان گذشته و کاری انجام نشده .

دیر از خواب بلند شده بودم . ساعت 20 دقیقه به 8 بود . همین لحظه بود که عقربه های ساعت با سرعت هر چه تمام تر چرخیدند . با هر بار چرخیدن شان انگار سیلی محکمی توی گوش ام می زدند . این نوازش های آب دار کافی بود که به ترفه العینی از خواب آلودگی رها شوم .

گاه نوشته ها

خدا را شکر می کنم

خدا را شکر می کنم برای همه ی آن چیزهایی که دارم

خدا را شکر می کنم برای این که هستم

خدا را شکر می کنم برای آن چه هستم

خدا را شکر می کنم برای وجود مادر

خدا را شکر می کنم به وجود پدر

از وبلاگ رضوی دیدن بفرمایید !

گوشه به گوشه

mfarrokhtalab — Tue, 06 Oct 2009 09:59:10 GMT

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

تَر تَر تَر ، تـَــــــــــرانه

از تو به ما رسیده یه بغض بی اراده

پشت به پشت یلدا پشت سرت پیاده

گوشه به گوشه رفتی ، سایه به سایه بودیم

از تو نمیشه پنهون ، حرف و سخن زیاده

ما پر رد پاتیم از تو نشونه داریم

خنده بعیده از ما زخم زمونه داریم

حق بده ما خسته ایم ، مدتیه بی نفس

جاده رو از ما نگیر تا بکشی پاتو پس

رو تن این جاده ها جای دو تا رد پاس

فرصت و از ما نگیر حرفای ما رو هواس

سر ندُوون ما رو باز ، راه تو طولانیه

وقت سفر کردنات قلب ما طوفانیه

محمد فرخ طلب

رشت

مرجع تقلید من !

mfarrokhtalab — Sat, 26 Sep 2009 14:19:18 GMT

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

بیشه ی چشمان من ، منتظر گام توست

پیش بیا شیر من ، اسب دلم رام توست

گاه به صحرا بزن ، یال بیفشان برقص

چشم تو جادوگر است ، ورد زبان نام توست

قلب حوادث شدی ، یاد تو تاریخی است

دشت و دمن ملک توست ، سقف فلک بام توست

جوشش دریا کم است ، زلزله ها سطحی اند

این همه یک گوشه از ، چهره ی آرام توست

آه از آن زلف تو ، مرجع تقلید من !

گردن من تابع ِ ، سلسله احکام توست

مقصد آغاز ها ، مبدأ آغوش توست

چشم سیاحتگرم ، غرق در ابهام توست

شعله کشیدم ببین ، تاب مرا باد برد

دم نکشیده است دل ، پیر دلم خام توست

روز و شب از چشم تو ، مشق نوشتم ببین

روز و شبم در هم است ، روی لبم نام توست

محمد فرخ طلب

رشت

ابر گیلان (وبلاگ رضوی) را بخوانید

غزل پست قبل در روزنامه کیهان

آب و آیینه

mfarrokhtalab — Thu, 20 Aug 2009 15:54:18 GMT

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

تو خودت ماه ای و هر بار که کامل شده ای

از پس پرده به بیرون متمایل شده ای

ماه شب ها ئی و خورشید پس ابر ، ببخش

عمر من ! رنج فراوان متحمل شده ای

روز خواهد شد و خورشید رخ ات دیدنی است

بارها یک تنه حلال مسائل شده ای

تو نباشی همه جا کن فیکون خواهد شد

هستی و باعث آرامش ساحل شده ای

ای که از قند لب ات بر لب من می ریزی

راه شیرین شدن زهر هلاهل شده ای

چشم بر هم زدنی با تو صمیمی شده ام

آب و آیینه شدی ، روشنی دل شده ای

مثل یک صبح بهاری به تو دلگرم شدم

آه ، ممنون که به این پنجره مایل شده ای

23 تیر 1388 ، 21 رجب 1430 ، 4.19 بامداد

رشت

شعر رضوی

حدیث رضوی

درباره ی امام رضا علیه السلام

بی نام

mfarrokhtalab — Wed, 19 Aug 2009 06:49:18 GMT

می دانستم که حتماً دیر خواهم رسید . اما باید بر سر این که چقدر دیر برسم تصمیم می گرفتم. سر انجام قرار شد به جای مینی بوس با سواری بروم و 300 تومان ناقابل اضافه بپردازم . حالا خوشحال از این که سوار بر اسبی بال دار و سفید رنگ می خواهم از روی شلوغی خیابان ها بپرم. ولی خیلی زود این اسب سفید ، بال هایش ریخت و رنگ از چهره اش پرید . تا تکان خوردم سوار یک پژوی زرد رنگ شده بودم !!

از همان نگاه اول نتوانست دلم را به دست آورد . کمی پس از راه افتادن بود که دیدم دست بر قضا دلم پر بیراه نرفته بود . زبان بسته انگار سرفه اش گرفته بود !

بیچاره از ترس صاحب اش حتی جرات نداشت سرفه اش را بشکند . حالا من مدام به راننده اش بد و بیراه می گفتم که : « چرا پاشو روی این پدال صاحب مرده اش فشار نمی ده ؟ مگه نمی دونه من دیرمه؟!! حالا باید سیصدتومن پول زبون بسته رو هم اضافه و بیخود توی جیب مبارکش بریزم .» آن قدر با خودم غرو لندکردم تا که رسیدم .

همین که پیاده شدم آمدم بادی به غبغب بیندازم که : « منم منم بز بزه ها . ایهااناس بالاخره رسیدم . » که جیغ بلندی به گوشم رسید . دسته ی کیف نگون بخت من بود که با سرعت شگفت انگیزی سقوط کرده بود. بدشانسی از این بیش تر؟

با اعصابی خرد چشمهایم را بستم . بی اختیار صورتم را به سوی آسمان گرفتم . برای مدتی کوتاه یادم رفته بود که کنار خیابان ایستاده ام. همین که چشم هایم راباز کردم منظره ی خوشایندی را دیدم. یک دسته گنجشک که بسیار شاد وخوشبخت به نظر می آمدند،روی سیم چراغ برق نشسته بودند . کمی که دقیق شدم حس کردم به چیزی می خندند. « نکنه دارن به من می خندن. حالا که اینطوره دق ودلی هامو سرشون خالی می کنم و زهره شون رو می -ترکونم .»

خواستم فریاد بزنم که یاد یک جمله ی اتازونی افتادم :{دنیا به مثابه یک دوربین عکاسی است .لطفا لبخند بزنید تا عکستان خوب بیفتد.}

انگار که خواسته باشنداز من عکسی به یادگار بگیرند ، قیافه گرفتم و آماده ی عکس گرفتن شدم. دست ها را در امتداد کتم رها کردم و کمی متمایل به نیم رخ ، راست ایستادم. سرم را به سمت جلو ثابت کردم و لبخند ملیحی زدم . سه ، دو ، یک . اما خبری از نور فلاش نبود . یک آن احساس کردم شبیه احمق ها شده ام . این بود که فریاد فروخورده رابا مقیاس بیشتری بر سر گنجشکهای زبان بسته خالی کردم. بیچاره ها با دستپاچگی خاصی ،کاسه کوزه هاشان را جمع کردندو حالا ندو کی بدو . از این منظره بسیار خنده ام گرفته بود . اما نه از روی بدجنسی . البته شاید هم همین طور بود. اماغ مطمئنم هرکس دیگری هم اگرجای من بود همین طور می خندید و ریسه می رفت . آخر بنده های خدا یک جور پا به فرار گذاشتند که همانا آنها فروشنده های کنار خیابان هستند و من هم مامور سد معبر شهرداری ام !

***

دیدم اگر بخواهم در انتظار تاکسی بمانم بیشتر دیرم خواهد شد. این بود که در کنار خیابان راه افتادم تا هر وقت تاکسی آمد دست تکان بدهم . همین که به خودم آمدم ، دیدم تمام راه را پیاده گَز کرده ام و وارد محیط دانشگاه شده ام . البته دانشگاه که چه عرض کنم . بیشتر شبیه به مدرسه ها ی کوچک دوران ابتدایی ام بود تا دانشگاه . هر کس ندیده باشد فکر می کند چه خبر است ! ؟

همین که ذهنم را خلوت کردم ، وارد کلاس شدم . خدای من چرا همه با تعجب به من نگاه می کنند ؟ طوری به من نگاه می کردند که گویی به جای ورود به مدرسه ی پسرانه وارد مدرسه ای دخترانه شده ام.اما نه من می خواستم به مدرسه ای پسرانه بروم و نه آن جا مدرسه ای دخترانه بود . با اوقات تلخی سر جایم نشستم . آه ، من رسیده بودم .

جنگ قالب ها

mfarrokhtalab — Tue, 18 Aug 2009 06:52:18 GMT

جنگ قالب ها

شعر کلاسیک یا شعر نو ؟!

پاسخ به این پرسش می تواند به خودی خود بسیار مفید باشد و نقشی روشنگرانه داشته باشد. اما مدتی است از نقش چالشی و سودمند بیرون آمده و بیشتر شبیه به طبل آغاز جنگ شده . این تشبیه برای آن دسته از خوانندگانی که از وضعیت انجمن های شعر مطلع هستند ، تداعی کننده ی بسیاری از حرف ها و مناقشه ها خواهد بود . اگر بخواهیم مسئله را بیشتر تشریح کنیم ، باید بگوییم در ارتباط با این مسئله با دو طیف از مخاطبان شعر رو به رو هستیم . طیفی که به شکل مستقیم و صریح به شعر کلاسیک ایراد می گیرند . و آن را فاقد توانایی لازم برای ارائه ی اندیشه ها و دغدغه های امروز شعر می دانند . و طیفی دیگر که در برابر این پرسشش قرار دارد ، طیف طرفداران شعر کلاسیک فارسی است . کسانی که به شعر کلاسیک ایراد می گیرند در صحبت هایشان وجود وزن و قافیه را یکی از معضل های این سبک می دانند و آن را موجب تکرار و سطحی گویی می دانند و بارها به طور مستقیم و غیر مستقیم تصریح کرده اند که بسیاری از شعر های کلاسیک در حیطه ی محتوا و مضمون دچار تکرار و تقلید اند . و اگر عنصر وزن و قافیه را از آن ها بگیریم با متنی شبیه به متن هایی دیگر از همین دست اشعار روبه رو خواهیم بود . و نمونه ی آن در طول بیش از 1000سال شعر فارسی به تکرار دیده شده . و این که در این عمر طولانی ، بزرگانی چون سعدی ، حافظ ، مولوی ، گوی سبقت را از دیگران ربوده اند و حرف آخر را زده اند . و دیگر شعر کلاسیک حرفی برای گفتن ندارد!

البته اگر بخواهیم بیشتر از این به تشریح صحبت های کسانی بپردازیم که به شعر کلاسیک ایراد می گیرند ، این نوشتار به درازا خواهد انجامید . پس جان کلام این طیف را بیان کردیم و حال چند پرسش و اندکی صحبت .

مگر نه این که امور مهم عالم که مورد توجه انسان است بیش از چند مورد نیست ؟ آیا همه ی آن ها از خداشناسی ، هستی شناسی ،خودشناسی ، مرگ ، زندگی و هنر و ... را می توان در مدار عشق قرار داد ؟ آیا بزرگان علم و ادب جهان در این مورد صحبت نکرده اند ؟ آیا به بیان نظریه ها و تحلیل ها و جهان بینی های خود نپرداخته اند ؟ آیا هر کدام از آن ها در راستای بیان نظر های خود زبان و شیوه ی ارائه ی خود را نداشته اند؟ و آیا حرفی را که در حوزه ی هنر و در قالب مجسمه سازی ، نقاشی ، خطاطی ، موسیقی و ... گفته شده ، نمی توان در حوزه ی ادبیات و در قالب کلام آورد و آیا نمی توان همین حر ف ها را در حوزه ی فرهنگ ارائه داد ؟

اگر پاسخ شما به تمامی این پرسش ها مثبت خواهد بود . و این نشان دهنده ی یکسان بودن جان کلام و بن مایه ی مشترک هنر ، فرهنگ و ادبیات است . پس تا اینجای بحث مشخص شد تفاوت در قالب های ارائه ی یک موضوع ، باعث تفاوت در خود موضوع نمی شود . بر فرض مثال نباید موسیقی در مقابل نقاشی و یا مجسمه سازی در مقابل شعر بایستد . حال آن که موضوع مورد بحث ما یعنی شعر کلاسیک و نو ، هر دو در یک حوزه واقع اند و به هر دوی آن ها شعر می گویند . پس می توان به سراغ یک احتمال رفت . تفاوت این دو در کهنه یا تازه بودن زبان آن ها ست !

اما باید گفت به فرض کلاسیک بودن و پیروی از اصول کلاسیک شعر فارسی آیا ممکن نیست زبان شعر، نو و دارای قابلیت های ارائه برای شعر امروز باشد؟ پاسخ این سوال بسیار روشن است و می توان نمونه های فراوانی از اشعار شاعران جوان را که در کتاب ها ، مطبوعات ، اینترنت و...را مثال زد . حتی در شعر کلاسیک امروز جریانی وجود دارد که با زبان صمیمی و امروزین تلفیق شده که از آن با نام شعر نو کلاسیک یاد می شود . پس این احتمال هم نمی تواند مورد قبول واقع شود . چون در نقطه مقابل می توان بسیاری از اشعار نو (خاصه شعر سپید) را مثال زد که دارای زبانی کهنه هستند . بنابراین می توان گفت شعر نو قابلیت ندارد ؟ حال اگر موضوع و زبان نمی تواند پاسخ ما باشد ، باید کجا به دنبال پاسخ خود بگردیم ؟ نکند تلقی هامان از شعر متفاوت است ؟ اما مگر می شود بر سر چیزی که روشن و واضح است تلقی ها ی متفاوت داشت ؟ نمی خواهیم به سراغ تعاریف کتاب ها و روایت ها ی متفاوت آن ها برویم . اما آن چه مشخص است ، شعر با همراهی اندیشه ، زبان و خیال اتفاق می افتد . حرکت توامان این سه عنصر است که به یک نوشته تشخص می دهد و آن را شعر می کند . اگر به تعاریف قدیم مراجعه کنیم می بینیم علاوه بر این عناصر ، عروض (وزن و قافیه ) را هم بدان افزوده اند . اما اگر بود و نبود وزن و قافیه ، موجب شود تشخص یک شعر از بین برود ، باید گفت : شعر حافظ و سعدی در شعر کهن و یا شعر مرحوم حسین منزوی ، محمد علی بهمنی و یا قیصر امین پور در شعر معاصر ما ، باید در حوزه ی دیگری مثلا نثر ادبی قرار بگیرد !

اما آیا چنین کاری ممکن است ؟ برای توضیح بیشتر چند نمونه از اشعار حافظ را مطرح می کنیم :

خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک

گر ماه مهر پرور من در قبا رود

بیایید عنصر وزن را از این بیت بگیریم و آن را به نثر تبدیل کنیم : هرگاه یار همچون ماه من که در زیبایی یکتا و بی مانند است از نظر ها پنهان شود خورشید از شرق سینه چاک و گریان ،سراسیمه و شتابان بیرون خواهد آمد و دل نگران او خواهد شد . آیا می توان این بیت را خالی از زبان ، اندیشه و خیال دانست؟ و در جای دیگر می فرماید:

ز عشق نا تمام ما جمال یار مستغنی است

به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبارا

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم

که عشق از پرده ی عصمت برون آرد زلیخارا

آیا می توان نگاه انتقادی حاصل از اندیشه مداری و استفاده از ظرفیت های زبانی و تلمیح ها و آرایه ها ی موجود در این بیت را نادیده گرفت ؟ مفهوم و راهکاری که در این ابیات موجود است به تنهایی می تواند الگوی برخورد بسیاری از ما و بسیاری از اندیشمندان ما باشد . که دقیقا از همان نقاطی که در این ابیات به آن ها اشاره شده دچار مشکلیم . حال نمونه هایی از شعر معاصر :

همواره عشق بی خبر از راه می رسد

چونان مسافری که به ناگاه می رسد

وا می نهم به اشک و به مژگان تدارکش

چون وقت آب و جاروی این راه می رسد[1]

تصویر ناگهانی عشق را می بینید !؟ آیا زبانی نو استفاده نشده ؟ اندیشه چطور ؟ آیا خیال در کلمه کلمه هایش جاری نیست ؟

حال نمونه ای دیگر :

درختم گر چه گاهی چشم بر افلاک دارم من

همیشه ریشه اما در نهاد خاک دارم من

بگو در سایه سارم دوست یا دشمن بیاسایند

نگویی تا که از ایثار خود امساک دارم من [2]

همان طور که می بینید این دو بیت سرشار از اندیشه های اجتماعی ، اخلاقی ، و عرفانی است که با زبانی گویا و روان و خاصه خیال انگیز بیان شده . نمونه ای دیگر :

بعد از عبور ، فاصله ها را شناختم

بی را شناختم من و با را شناختم

مطلعی زیبا از غزلی بسیار زیبا . آیا اندیشه و ارائه ی زیبای آن در قالب زبان ، کنجکاوی و علاقه ی شما را بر نمی انگیزد که پی گیر این پرسش هستی شناسانه باشید ؟ حال بیت بعد :

جغرافیای شهر تو چندان شگفت نیست

این بام این دوگانه هوا را شناختم[3]

در این بیت مواجه ایم با پاسخی در لفافه و بی نهایت ابهام آمیز . آیا این یکی از ویژگی مهم شعر نیست ؟ مخاطب اگر ترغیب نشود ، به دنبال شعر نخواهد آمد . این خیال انگیزی است که به وجود آورنده اشتیاق شنیدن است . و ابهام شاعرانه نیز نوعی از خیال است . و چه خوب است وقتی شاعر می خواهد از تنهایی و دلتنگی سخن بگوید ، بدون پرداختن به یاس و ناامیدی ، این مفهوم و درد مشترک عرفانی را که بار ها مورد تکیه ی شاعران بوده ، با زبانی نو و صمیمی و دیگر گونه بگوید . حال نمونه ای دیگر از شاعر بیت های بالا :

تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصل ها را

بر سفره ی رنگین خود بنشانم ات ، بنشین غمی نیست !

و از این نمونه ها فراوان است و برای اینکه بحث مان به درازا نکشد ، به آوردن ابیاتی نمونه از مرحوم قیصر امین پور بسنده می شود . لازم است بگویم این ابیات از لحاظ زیبایی زبان ، تصاویر و اندیشه های جاری در آن مورد بررسی است :

قوم و خویش من همه از قبیله ی غم اند

عشق خواهر من است ، درد هم برادرم

پیش بیا پیش بیا پیشتر

تا که بگویم غم دل بیشتر

دوست ترت دارم ات از هرچه دوست

ای تو به من از خود من خویش تر

دوست تر از آن که بگویم چقدر!

بیشتر از بیشتر از بیشتر!

***

ای از بهشت ، باز دری پیش چشم تو

افسانه ای است حور و پری پیش چشم تو

صورتگران چین هم انگار خوانده اند

زیبا شناسی نظری پیش چشم تو

***

می خواهم ات چنان که شب تشنه خواب را

می جویم ات چنان که لب تشنه آب را

محو توام چناک که ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

و این نمونه ها بیش تر از شعر معاصر و کم تر از شعر کهن فارسی بود . زیرا هدف ما بررسی شعر کلاسیک امروز است و پاسخ به این پرسش که آیا شعر کلاسیک ظرفیت هایی محدود دارد ؟

حال باید گفت وجود عروض نه تنها بر پیکر شعر کلاسیک و رسائی فریاد آن آسیبی وارد نمی کند ، بلکه می توان گفت چیزی افزون بر شعر سپید دارد . به دیگر زبان وجود آن علاوه بر زیبائی دو چندان بهدر هم تنیدگی واژگان و نمود تناسب های موسیقیایی می انجامد . که خود ابزاری است برای ارتباط بیش تر . حال آنکه بحث سطحی گویی و بهره برداری نکردن از ظرفیت های زبانی در بسیاری از شعرهای سپید هم وجود دارد . این روزها از این دست شعر ها فراوان است !

به بیانی دیگر باید گفت : بحث سطحی گویی یک آسیب است ودر هر قالبی می تواند ظهور کند و هرگز عرصه ی مشخصی برای آن وجود ندارد . از سویی دیگر می توان گفت : در شعر سپید این آسیب فراوان تر است و به دلیل وجود نداشتن عروض و این که بهره برداری از زبان ساده تر است ، با سهل انگاری ها و عریان گویی های فراوانی روبه رو هستیم . تا آن جا که در بسیاری از این اشعار ، گاه از خود پرسیده می شود تفاوت شعر و نثر چیست؟ نمونه های این اشعار بسیار است . مقصود ما از بیان این نکته ها همان طور که در ابتدا گفته شد ، نه ستیزه جویی است و نه مقابله . بلکه مقصود پرداختن به شعر است و این که شعر در قالب نمی گنجد .

شعر در قالب های گوناگون مخاطبان گوناگونی دارد . لازم به یاد آوری است که باید از ظرفیت های شعر سپید هم کمال استفاده را برد . همان طور که شاهدیم در سال های اخیر ، بسیاری از شاعران کلاسیک سرا در کنار پرداختن به شعر کلاسیک ، به سرایش شعر سپید نیز مبادرت کرده اند . و این نشان می دهد که شعر مرز نمی شناسد و کسانی که به جبهه گیری در مقابل شعر کلاسیک می پردازند ، همانا در مقابل 1000 شعر فارسی ایستاده اند . این استدلال که بجز شعر حافظ ، سعدی و مولوی شعر کلاسیک دیگر حرفی برای گفتن ندارد ، دور از خرد است . عده ای هم می گویند : شعر سپید از این پس ، دیگر آن شاعرانگی را که در شعر شاملو و فروغ وجود داشته به خود نخواهد دید . این فکر هم دور از خرد است .

پس بهتر است بپذیریم که شعر ، شعر است . و محدوده و قالب نمی شناسد . مهم این است که گذر زمان و مخاطب ، ماندگاری شعر را مشخص خواهد ساخت . همان طور که شعر کهن فارسی بیش تر از 1000 سال طول عمر دارد . و هرگاه می خواهیم از آن یاد کنیم به سراغ نمونه های ناب و حقیقی از این نوع شعر می رویم ، در آینده نیزبا شعرهمین گونه برخورد خواهد شد و شعر بدون این که بحث قالب آن مطرح باشد ، زنده خواهد ماند . و چه راست می گوید فروغ :

کسی به فکر گل ها نیست

کسی به فکر ماهی هانیست

کسی نمی خواهد،... باور کند که باغچه دارد می میرد

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام ... و حس باغچه انگار ... چیزی مجرد است

که در انزوای باغچه پوسیده است

حال باید شاعران فارغ از حرف ها و جنگ ها به شعر بیندیشند و بدانند که شعرهاشان می تواند گره گشای بغض های فروخورده و التیام بخش زخم های روحی و تعالی بخش معنوی انسان ها باشد . انسان ها می توانند حرف های نا گفته ی خود را از زبان آن ها بشنوند . آن جا که مرحوم حسین منزوی با زبانی سهل و ممتنع و با صمیمیتی که یک شاعر می تواند داشته باشد ، دریغ ناکانه می گوید:

وقتی تو گریه می کنی ای دوست ؛ در دلم

انگار ابرهای جهان گریه می کنند

و خوب است کلام آخر را به حافظ بسپاریم تا او متواضعانه بگوید:

حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود

با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

1. حسین منزوی

2. حسین منزوی

3. محمد علی بهمنی

شاید بشود ...

mfarrokhtalab — Thu, 23 Jul 2009 15:10:18 GMT

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

خود را به تو دادم که دلی رام بگیرم

کی می رسد آن روز که آرام بگیرم

آرامش عاشق به هیاهوی نبرد است

باید کمی از شور و شرت وام بگیرم

دلخواه من آن جاست که در اوج بلندی

سردار زمین خورده ی تو نام بگیرم

لبخند بزن چشم بچرخان که من آن گاه

از سفره ی تو پسته و بادام بگیرم

مبعوث شدم تا برسانم خبر از تو

بگذار که از لحن تو الهام بگیرم

ای کاش که در خواب بیایی به سراغم

شاید بشود از لب تو کام بگیرم

شعر رضوی

حدیث رضوی

درباره ی امام رضا علیه السلام

گاهی که آسمان تو ابری است

mfarrokhtalab — Fri, 15 May 2009 00:09:18 GMT

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

از این که مثل سنگ شوی اجتناب کن

قدری ببار ، کودک دل را مجاب کن

من بی خودم شبیه عصا قورت داده ها

تو شکل من نباش مرا تو خطاب کن

ای شهردار سینه ی من لطف تان زیاد

این برج های دور و برم را خراب کن

شاگرد سر به راه تو هر لحظه حاضر است

یک آن میان همهمه حاظر غیاب کن

سرتاسر سرای مرا ریسه بسته اند

یک شب بیا به خانه ی من ، فتح باب کن

گاهی که آسمان تو ابری است روی من

در کسوت اهالی باران حساب کن

محمد فرخ طلب

رشت

شعر رضوی

حدیث رضوی

درباره ی امام رضا علیه السلام

گنجشک توی سینه ی من

mfarrokhtalab — Tue, 07 Apr 2009 12:12:18 GMT

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

درود یر همه ی شما و سال 1388 را به شما شادباش می گویم . باشد که در این سال بهترین ها برای تان اتفاق بیفتد و برای تان سالی باشد پر از شهد و نوش و شادی و خوشی . دوست تان دارم.

راستی امروز روز میلاد من است

وقتی نقاب چهره ی خود را کنار زد

خطی به روی گونه ی سرخ انار زد

من پلک می زدم بدوانم خیال را

او جای پا به جاده ی گرد و غبار زد

او قصه نیست ، مثل کسی نیست ، خنده کرد

یخ آب شد ، سپیده دمید و بهار زد

ای کاش لال می شدم و دم نمی زدم

افسوس قلب ساده ی من بی گدار زد

حال مرا دهان به دهان نقل کرد و بعد

چون باد رفت و یهم مرا انتظار زد

افتاد پلک شب ولی از او خبر نبود

آن دم که آفتاب دم از افتخار زد

یک شب دوباره با غم او رفت و باز هم

گنجشک توی سینه ی من بی قرار زد

محمد فرخ طلب

رشت

همان دقیقه که بسیار خسته ایم

mfarrokhtalab — Wed, 21 Jan 2009 08:52:50 GMT

خدایا

مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

کآسمان گر بگیرد

هر گاه دل به لحظه ی دیدار بسته ایم

احساس کرده ایم که بسیار خسته ایم

در خانه های مان هوس گریه می کنیم

او پشت در همیشه به پا ، ما نشسته ایم

شاید که عشق حربه ی ما را بلد شده

شاید که قلب نازک او را شکسته ایم

باید خلاصه کرد مفاهیم سخت را

ما توی میوه های خدا شکل هسته ایم

باید برای دیدن او بی امان دوید

آری ، همان دقیقه که بسیار خسته ایم

۷ آبان ۱۳۸۷

رشت