محمد فرخ طلب

چشمان بسته

mfarrokhtalab — Mon, 30 Jun 2008 13:53:18 GMT

بعد از مدتی دستانم رها شدند و فرصت می کنم

آن ها را زیر سر بگذارم و با چشمان بسته به تو خیره شوم

کنکور هم برگزار شد . هرچند به دلیل حضور در سربازی در این ماه های آخر بسیار عقب ماندم اما خوشحالم که تمام تلاشم را صرف نمودم . حالا و همیشه توکل بر خدا و امیدوار به دعای خیرتان.

و به گرگان می روم تا دوران خدمت ام را در انتظار مرداد ماه (اعلام نتایج) سپری کنم .

تا آن روز ...

خدایا مرا در آغوش بگیر

پر از بوسه های مهربان

که آسمان گر بگیرد

چه قدر دیدنی تر از همه یی همه جا تا نگاه می کردم

چشم هایی به سمت و سوی تو بود آسمان را نگاه می کردم

آسمان رنگ چشم های تو بود ، آسمان و زمین میان خودش

پُر پچ پچ کنان و پشت سرت مثل خل ها نگاه می کردم

باد و باران مرا به خود لرزاند عطر موهات در فضا پیچید

در میان هوای طوفانیم به تو تنها نگاه می کردم

طاقتم طاق شد وضو و نماز ... وقت برگشتن ام همه گفتند

چشم هایت چقدر شب شده بود! سمت در را نگاه می کردی !!!

دی 1386

رشت

اگر باب الحوائج عشق

mfarrokhtalab — Wed, 04 Jun 2008 15:33:18 GMT

بد جور دلم می خواهد از پنجره

بیرون را نگاه کنم

اما از تو چه پنهان؟

می ترسم از سنگینی حرف ها

به بیرون بیفتم

بنا بر عشق

پس می زنم پرده را

همین که نترسی خیلی مردی

همین که مردی می ترسی !!

دامن دامن بغضم

کوچه کوچه خواهشی!!

تا تو یخ ات آب شود

مرور می کنم بچگی ام را ...

دو ماه گذشت و هزاران ماه خلوت کردم

از رشت تا کازرون حرف ها دارم

من برگشتم !

اگر باب الحوائج عشق در من پا بگیرد

نمی ترسم اگر دار و ندارم را بگیرد

اگر در من نباشد مثل یک گلدان بی گل

همان بهتر که مشتی خاک در من جا بگیرد

پر از وسواس خواهی شد اگر عاشق نباشی

تصور کن کسی دل شوره از دریا بگیرد

تمام هوش ما را می برد یک تکه ی نان

خدا لطفی کند این فکر را از ما بگیرد

تمام حرف من این روزها در این خلاصه است

اگر باب الحوائج عشق در من پا بگیرد

محمد فرخ طلب

رشت

روز میلاد

mfarrokhtalab — Sun, 06 Apr 2008 02:06:18 GMT

می خواستم این غزل را در اولین روزهای بهار پیشکش حضورتان کنم . اما ماند برای حالا . حالا که برابر است با روز میلادم . 22 بهار . چقدر کم می دانم . چقدر کم محبت کرده ام و چقدر کم گفته ام دوست ات دارم . حالا به اندازه ی تمام ندانسته هایم به دل ربایی محبت فریاد می زنم دوست تان دارم . بهترین ها را برای تان می خواهم . از خداوند زیبا و بی همتا عشق را برای تان می طلبم و از حضور پر مهرتان برای خودم . چقدر دل تنگم برای چیزهایی که مرا می نوازد و دستی که مرا می کشد به دور دست ها . چقدر رد پای این دست برایم شور انگیز است . چقدر دل تنگم که دل تنگی ام غم نیست که هر چقدر دل تنگم شادم . چقدر شادم که دل تنگم ...

مثل رؤیای خیس هر شب من لحظه ها را بنوش و کاری کن

گرد ها را گرفته ام تو فقط گل بپاشان و آب یاری کن

پل زدم تا بیایی و بروی ، جای پای ات چقدر آبادی است !!

با توام ای حضور عالم تاب با من احساس هم جواری کن

نذر ما هر چقدر می کاریم در حساب شما پس انداز است

لطفاً از خوشه خوشه گندم زار لرز و سر گیجه را فراری کن

راستی هر چقدر می خندم صد برابر به فکر باران ام

خشکسالی جزای سنگینی است بین ما را میانه داری کن

برف این دفعه خوب باریده شانه ها مان به دست او گرم است

مثل یک چشمه قُل قُل از دل ما زندگی را بجوش و جاری کن

قلب ما تند و تند می کوبد ، تا که مهمان چقدر شیرین است ؟

بقچه بر دوش و ... منتظر هستیم چشم ما را به خود بهاری کن

رشت

mfarrokhtalab — Sat, 22 Mar 2008 14:26:05 GMT

خدا را شکر می کنم برای همه ی آن چیزهایی که دارم

خدا را شکر می کنم برای این که هستم

خدا را شکر می کنم برای آن چه هستم

خدا را شکر می کنم برای وجود مادر

خدا را شکر می کنم به وجود پدر

خدا را شکر می کنم برای حضور خواهر

خدا را شکر می کنم برای وجود شوهر خواهر

خدا را شکر می کنم برای رفیقانی که هستند

خدا را شکر می کنم برای نفس هایی که با من است

برای شب ها و روزهایی که در من است ، برای رایانه ای که در اتاق دارم ، رادیویی که شجریان را از آن می شنوم ، افتخاری را ، قربانی را ، سراج را ...

خدا را برای لباس هایی که دارم ، عطری که دوست دارم اش ، تلفن همراه و هر چه که در اختیارم هست و شاید از آن غافل شوم

خدا را شکر می کنم برای اشک هایی که همیشه داغ است و به راه ...

خدا را شکر برای کوچک و بزرگ های زندگی ام

خدا را شکر می کنم برای آرزوهایی که دارم

خدا را شکر می کنم برای این که خدا را شکر می گویم

*حالا این فاصله را سپید بخوان !!!!؟*

خدایا مرا در آغوش بگیر

گرم

پر از بوسه های مهربان

که آسمان گر بگیرد ...

و خدا را هزاران شکر که شعر هنوز با من است

خدا را شکر ...

برای تان بهترین ها را آرزو می کنم ، لبخد هایی بلند ، آغوشی که همه را در بر بگیرد ، دستانی که بوی خوش اش فضا را برقصاند و دلی که محبت هزار بار به آن کوک شده باشد !!!

می بوسم تان مهربانان ...

**سال 1387 بر همه خجسته باد**

بی بهانه دوست ات دارم

کمی تا قسمتی ابری ...

***

زیر سر ات شکوفه شکوفه

توی آستین ات بهار داری

حادثه ای غیر مترقبه ام

که سیل ببارم

که جاری شوی

که حتی توی سینه ی کوه

جای دنجی برای آواز های تو هست

بیرون می زنم از خودم

تا ... تو قدم بزنم

تن ام را به آب بزنم

جان ام را به سر بزن ام

دل را به هم بزنم

که عطرش بپیچد توی هوا

که هر که رد شود شکلک در آورم ، هوار بکشم

اخم هاشان را بخندم

فرار هاشان را تعقیب کنم

من تو را بسیار بسیار خجالت می کشم

من تو را بسیار بسیار بسیار می لرزم

باد می آید

شاید باران را هم خبر کند

حوله بیاور سرم را خشک کنم

باید زود برگردم ...

فروردین ۱۳۸۷

رشت

بعد از این ...

mfarrokhtalab — Sat, 01 Mar 2008 03:53:18 GMT

این بار صدای پای بهار را بهتر می شنوم . به او نزدیک ترم و لحظه شماری می کنم برای لحظه هایی خوب و روشن . تمام لحظه ها مهم اند و زندگی همین حالاست .بنابراین همین حالا شما را دعوت می کنم به یک غزل . دوست دارم تان ...

بعد از این تا می شود از غصه دوری می کنم

امتناع از خنده های خشک و صوری می کنم

لب به لب جانم پر از بوی خوش لبخند توست

سر به زیری مرده و دیگر جسوری می کنم

غصه یک چیز است و غم از دور تر ها همسرم

خاطرش را همدم فنجان و قوری می کنم

اشک هایم بی اراده برکه ای شور آفرید

محض تمرین طعم دریا را مروری می کنم

من قزل آلای رودم ، عشق را بو می کشم !

خانه هر جا هست ، باشد ، من صبوری می کنم

اسفند ۱۳۸۶

رشت

نه به داره نه به باره اشک ما رو در میاره !!!

mfarrokhtalab — Tue, 29 Jan 2008 01:10:18 GMT

ü حضرت محمد ، پیامبر خوبی ها (درود خدا بر او باد) : سخاوت درختی از درختان بهشت است که شاخه های آن در دنیا آویزان است . هر کس با سخاوت باشد ، خود را به شاخه ای از شاخه هایش آویزان کرده است و آن شاخه او را به بهشت می کشاند .

ü این مطلب را در وبلاگ عالین نجاتی خواندم و تحلیل جالبی است!!

استاد چونگ : تکامل هر یک از افراد بشر در چند مرحله بعمل می آید ولی مراحل عمومی که در همه موارد صادق است سه مورد است : نخست بیدار کردن احساسات لطیف و افکار بلند به وسیله اشعار و سرود های عالی ، زیرا این ها صورت های زیبا و دل ربای زندگی پاک و با صفا را نشان می دهند و می آموزند . دوم استوار ساختن این صورت ها به وسیله اعمال روزانه زندگی . سوم تکمیل این اعمال و اشکال به وسیله موسیقی ، زیرا این صنعت رو حانی احساسات و افکار و کردار آدمی را با هم دمساز می سازد. کنفوسیوس(از کتاب مکالمات)

ü غزل

یک سو توئی و آن طرف میز دیدنی است

دستان بی اراده ی من نیز دیدنی است

دندان به گوشه های لبم آشنا شده

در بین ما احاطه ی پاییز دیدنی است

من لحظه لحظه پیش تو هستم تکان نخور

این فصل خوب و خاطره انگیز دیدنی است

هر چند سمت و سوی شما آفتابی است

این آسمان ساکت و سر ریز دیدنی است

حالا لباس دور تن ات حرف می زند

این مرد پشت صحنه گلاویز ، دیدنی است

***

تصویر باز کوچه ، قدم های ریز ریز

تأثیر من به هر کس وهر چیز دیدنی است

ü سپید

بی واژه حرف می زنم

با تو

یک آن کافی است

رها شوم

در آغوش ات

تصور کلمه لباس است

لباس در تن هر کس

مثل این شعر که شاید

برایت گشاد باشد

خوردنی های زیادی هست

مثل تو

اما

هر وقت میل می کنم

تو را

عطسه ام می گیرد

در حرکتی و فقط کام می گیری

بخند

سرفه امانم را بریده

راستی :

از آغوش منظور خاصی ندارم!!

ü رباعی

ای عشق ...

باید همه جا رو به تو تعظیم کنیم

دیدار تو را وارد تقویم کنیم

بالا تر از آنی که فقط مال کسی

بگذار تو را با همه تقسیم کنیم

ü ترانه

نه به داره نه به باره

اشک ما رو در میاره

سر شب تا خود فردا

شُر شُر حادثه داره

هر کسی باشه همینه

آره این رسم زمینه

فاصله فکر عبوره

واسّادن عین غروره

***

رو به راهی گریه دارم

پر خنده زار و زارم

دل پری باشه برا من

ای بلا نسبت آهن !!

پا به پا شو جاده جوره

واسّادن عین غروره